Gebruiksvoorwerpen

P1060563

Soms zie je ineens iets wat al tijden voor je neus staat en gewoon bij de omgeving is gaan horen. Vandaag viel mijn oog op het glazen bekertje waarin ik mijn penselen spoel. Het is een bruin glazen mokje, met een oor. En het is nog van mijn opa geweest. Die gebruikte het om thee, koffie of bouillon uit te slurpen. Dat kon ie goed, mijn opa: slurpen. Vooral als hij doorkreeg dat wij ervan gruwden! Dan slurpte hij extra hard, en als je pech had, zonder kunstgebit om het effect te maximaliseren! Aan het glazen mokje kleven nog meer herinneringen: oude rimpelhanden om het kopje gevouwen, de woonkeuken waar we zaten te kletsen, de kop met op het schoteltje mijn lievelingskoekjes gedrapeerd in een mooi rond cirkeltje: mijn ontbijt op bed, het hese grinnikje als er weer een geintje gelukt was. Mijn opa kon heel goed tekenen. Daar kwam ik pas achter toen hij was overleden. Op zijn bidprentje prijkte een pentekening van de heilige Fransciscus, met heel veel dieren. Ik had die prent wel eens eerder gezien, want die hing in zijn woonkamer, maar nooit de link gelegd met mijn opa als de maker ervan. Nu, nu ik mijn eigen tekentalent heb ontdekt, vind ik dat jammer. Ik had hem nog zoveel willen vragen: waarom vragen waar ik nooit meer een antwoord op zal krijgen. Via het mokje is hij toch bij me, en af en toe beeld ik me in, terwijl ik op mijn atelier mijn penselen spoel, dat ik een klein hees grinnikje hoor. Mijn opa, die trots op me is.

Advertenties
Aside | Dit bericht werd geplaatst in Jeugd, Mensen, Thuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s