Huidhonger

1094946-bda1b6598a803da197854417e0fe50e2
Sommige woorden zijn van een ongekende en soms ook schrijnende schoonheid. Gisteren sprak ik een dierbare vriendin die al lange tijd alleen woont. Ik heb huidhonger, zei ze. En nu ik het woord heb gehoord, zingt het door mijn hoofd en proef ik het op mijn lippen: huidhonger. Ik heb huidhonger. Het zegt precies waar het om gaat: een diep gevoeld verlangen naar warm, huid op huid, contact. Aangeraakt worden, de verbinding met een ander mens. Het verlangen om aan te raken. Het verlangen naar intimiteit. Niet te verwarren met seks, al kan het daar wel in uitmonden (ook al zo’n mooi woord). Het vertelt over de doorgaans evenzeer gevoelde onmacht om die honger te stillen. Vaak omdat het zo kwetsbaar maakt, de angst voor afwijzing opspeelt, het ‘not done’ is om mensen aan te raken als je daar geen intieme relatie mee hebt. Het vertelt over het onvermogen om uit te reiken: je armen te spreiden in een uitnodiging om te omhelzen en omhelsd te worden. Het vertelt over diepe eenzaamheid. En over hoe het verlangen naar contact, naar verbinding, blijft trekken, schrijnt en pijn doet. Het vertelt over leven met en overleven ondanks. Huidhonger.

Babietjes die niet aangeraakt worden kwijnen weg en gaan dood. Zó belangrijk is aanraken en aangeraakt worden. Het is, naast eten, drinken en een dak boven je hoofd, een essentiële menselijke behoefte. Die vervuld moet worden. Maar naarmate we ouder worden, wordt deze behoeftevervulling steeds minder vanzelfsprekend. Misschien wel omdàt het je zo kwetsbaar maakt. Misschien wel omdat we eigenlijk analfabeten zijn op aanraakgebied en misschien nog wel het meest omdat juist in dat verlangen, in die behoefte, afwijzingen door een ander mens zich het diepst laten voelen. Afwijzingen die we allemaal hebben ervaren en waardoor we in de loop van ons leven steeds minder het risico nemen om uit te reiken naar elkaar. Afwijzing doet pijn. Het slaat onzichtbare wonden, die moeilijk helen.

Het zingt door mijn hoofd en ik proef het op mijn lippen. Huidhonger. Ongekend mooi en soms ontzettend schrijnend.

 

Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Huidhonger

  1. Hilde zegt:

    Totale herkenning in bovenstaande verhaal. Voel me soms ook langzaam doodgaan.

  2. Mooi omschreven. herkenbaar.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s