Dankbaar

Brrrrrrr wat had ik een hekel aan dat woord: dankbaar. Mijn moeder zei het wel eens tegen mij als ik weer over het een of ander zat te mopperen: ‘kind, wees dankbaar’ zei ze dan. Waarop ik steevast nog meer ontplofte. Dankbaar, tssssss. Alsof ik op mijn blote knieën een wees gegroetje mocht doen voor alle toestanden waar ik mezelf soms in bevond! Ontevreden werd ik er van. Dankbaar! pffff. Ik had er niks mee, met het woord niet en al helemaal niet met waar het woord naar mijn idee voor stond. Tot overmaat van ramp kreeg ik een aantal jaren geleden een opdracht op mijn toenmalige opleiding om een ‘dankbaarheidsboekje’ bij te gaan houden. Daarin schreef je dan allerlei dingen op waar je dankbaar voor was. Ik heb die opdracht uitgesteld. Wilde er niet aan, vond het kinderachtig, en sowieso zat ik op een punt in mijn leven waarin ik nou niet bepaald het gevoel had dat ik dankbaar kon zijn, voor wat dan ook. Alles zat tegen leek het. Het lukte me pas de opdracht te doen toen een vriendin mij een serie piepkleine boekjes gaf waar ik piepkleine pagina’s kon vullen met piepkleine dingetjes waar ik dan, nou ja als het dan toch moest, DANKBAAR voor was.

dankbaarheid.copy

Vanochtend las ik op mijn tijdlijn in Facebook dit zinnetje:
Het zijn niet de gelukkige mensen die dankbaar zijn, het zijn de dankbare mensen die gelukkig zijn.” En realiseerde me ineens hoe waar het is. Ik ben dankbaar voor zoveel dingen: mijn liefste lief met zijn warme armen waarin ik kan schuilen als ik me weer pijn heb gedaan aan het leven, mijn kinderen die op beginnen te drogen tot hele leuke volwassenen, mijn talenten:de oude die ik al kende en de nieuw ontdekte , de geur van sneeuw in de lucht als ik op mijn fiets naar het postdepot rijd ,de kleur en het knisperen van de herfstbladeren, het kleine katje in ons huishouden dat met een zucht op mijn schoot in slaap valt, mijn vurig kloppende hart voor de mensen aan wie ik me verbonden weet, ook als ze me teleurstellen… Zelfs ben ik dankbaar voor de soms shitty ervaringen in mijn leven, de confrontaties met anderen, die me een spiegel voor houden en me mijn valkuilen leren herkennen, zodat ik er een volgende keer minder makkelijk in zal stappen.  Ik ben een gelukkig mens.

Met dank aan Kim Vermeer van Spiritueel bewust voor het plaatsen van het bewuste zinnetje op Facebook. 

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s