Boekkie Troost

Jac Maris Troost

Onlangs ontving ik een mailtje van een goede vriendin. Zij had een dierbare verloren en ondanks dat dit overlijden in de lijn der verwachtingen lag, kwam het aan. Ze vroeg om troost. Liefst iets tastbaars om vast te houden. Een moedige en ontroerende vraag vond ik dat. Het zette me aan het denken over de dingen die mij troosten en wat ‘troost’ voor mij betekent.

Op mijn bureau staat al een paar jaar een piepklein boekje. ‘Trostbüchlein’ staat er in verweerde gouden preegdruk op de kaft. Ik weet niet wanneer het boekje is uitgegeven, dat vermeldt het niet. De inhoud bestaat uit mooi gekalligrafeerde stichtelijke gedichtjes en gebeden. Het boekje is een uitgave van een Duitse kloostergemeenschap. Ik vond het bij een kringloopwinkel en nam het mee omdat ik het een heel aansprekende titel vond: Troostboekje.

Iedereen heeft op enig moment behoefte aan troost. We verliezen allemaal. Grote en kleine dingen, dierbaren, gezondheid, werk, ooit beoogde levensdoelen die misschien toch niet haalbaar bleken, echte of vermeende vriendschappen. Soms lijken periodes in je leven wel een opeenhoping van verlies. Zeker als je ouder wordt en daardoor ook meer te verliezen lijkt te hebben. Of dat echt zo is weet ik niet. Soms kan het wel zo voelen. In de tijd dat ik het troostboekje vond zat ik in zo’n periode. Dus misschien vond het boekje wel mij. Ik heb er veel naar gekeken, in gebladerd en het werd een symbool voor wat ik graag met mijn kunstzinnige arbeid wil doen: troost bieden.

Twee jaar geleden verloren mijn man en ik een goede vriend en nog geen jaar daarna nog een. Dat kwam aan. Naast het verlies van onze vrienden was het ook een confrontatie met de eigen sterfelijkheid en de schrik om en zorg voor, in beide gevallen, jonge gezinnen. En wat doe je dan? Hoe vindt en biedt je troost? Wat is dat eigenlijk: Troost?
Als je klein bent is het nog redelijk gemakkelijk: even uithuilen bij iemand op schoot, een knuffel, een snoepje erop en hop weer verder spelen. Maar als je volwassen bent en volwassen verdriet beleeft? Dan gaat dat troosten niet zo snel en dat is nu juist wat belangrijk is bij troost, heb ik gemerkt. Dat er tijd voor is. Dat er ruimte voor gemaakt wordt. Door jezelf en door anderen. Dat je mag voelen wat er gevoeld wil worden en dat dat niet weg hoeft. Dat je je niet groot hoeft te houden wanneer dat niet kan en dat je je groot màg houden wanneer dat moet. Dat je mag schuilen, wegkruipen en verdwijnen bij anderen of jezelf als het schuurt, knerst of pijn doet. En dat je ook weer op je voetjes teruggezet wordt wanneer de tijd daar is. Troost vraagt om een nauwkeurige dosering. Door ontvanger en gever. Teveel en je maakt of wordt afhankelijk, te weinig en het helpt niet en het verdriet wordt groter omdat er ook nog een gevoel van onbegrip en afwijzing bijkomt. Er dan is ook zoiets als jezelf kunnen troosten. Ook dat kun je gemakkelijker als kind en verleer of vergeet je vaak als je ouder wordt. Duim in de mond of knuffel onder de arm in een hoekje van de bank wegkruipen en wachten tot het weer over is. Eigenlijk zouden we allemaal moeten weten wat ons troost. Voor het geval dat het nodig gaat zijn. Want dat die momenten komen is een zekerheid. Er is wat voor te zeggen: een boekkie Troost. Als alternatief voor de duim, de knuffel en het wegkruiphoekje op de bank.

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Een reactie op Boekkie Troost

  1. sanne bloem zegt:

    In Utrecht heb je elke maand Cafe TrösT, “een pleisterplaats voor iedereen die zich (noodgedwongen) bezighoudt met de eindigheid van het leven en alles daaromheen.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s