Vierdaagse! De soeppan van mijn opa

Vierdaagse-638x330

Het is Vierdaagse deze week. Een fenomeen waar ik mee ben opgegroeid. In Groesbeek (het dorp van de beruchte zeven heuvelen)  waar ik vandaan kom, waren er drie ‘highlights of the year’: de carnaval, de Kermis en… de Vierdaagse.

Als kind ging ik, samen met mijn zus en ouders, altijd kijken. Niet in Groesbeek, maar in Wijchen. We moesten altijd al vroeg uit de veren, want anders kon je er niet meer door met de auto. Wegen werden al vroeg afgezet om het hele legioen wandelaars te kunnen laten passeren. Er zijn wel eens wat dranghekken opzij geschoven om op onze plaats van bestemming aan te komen: het huis van mijn opa, die pal aan de  vierdaagse route woonde. Er hing altijd een apart sfeertje op die dag. Je hoorde de militairen hun mars liedjes zingen, alles zag er anders uit dan gewoonlijk. Er waren veel, heel veel mensen op de been.Toeschouwers klapten, juichten en moedigden aan. Wandelaars kwamen lachend voorbij, zongen, of verbeten zichtbaar de pijn in hun voeten en benen. Het stoerste vonden wij natuurlijk de militairen, want die zagen we anders nooit in zulke aantallen in het wild. Op het grasveld dat anders altijd leeg was, was nu een militair verzorgingsveld geïmproviseerd. Er stonden EHBO tenten voor het broodnodige masseren, blaren prikken en zwachtelen. Het leek een beetje op een mini-mini M.A.S.H kampement, compleet met legergroene ‘omschermde’ openbare toiletten, die door mijn vader en zijn broers grijnzend HUDO’s werden genoemd. Wandelaars strompelden het veld op om zich bij de tenten te laten verzorgen. Soldaten in uniform zaten, hingen of lagen tegen hun bepakking. Sommigen lagen met open mond te slapen, met hun benen omhoog tegen een boom gestut. Je hoorde allerlei talen. Mijn oma had, toen ze nog leefde, me weleens toevertrouwd dat zij als jong meisje vooral de Noren zo mooi vond, want, zei ze: die hadden van die lange benen! Daar voegde ze schalks aan toe: ‘en die waren de zonde wel weerd’ Bij mijn opa was het op de Vierdaagse woensdag net een duiventil. Ik kom uit een los-zand-familie en veel contact met ooms, tantes, neefjes en nichtjes zoals ik dat van andere mensen wel eens hoor, was er bij ons niet bij. De Vierdaagse was dan ook een mooie gelegenheid om elkaar te ontmoeten en wie zin had of in de buurt was, was welkom. Afspraak vooraf was niet nodig. In de loop van de jaren werd het bij mijn opa ook een pleisterplaats voor kennissen en vrienden die de vierdaagse meeliepen. En allemaal mee eten natuurlijk. Dat kon, want mijn opa had een magische soeppan. Daar bleef, hoeveel mensen er ook waren, altijd soep in zitten! Als kind vond ik dat wonderbaarlijk, later snapte ik dat de uitspraak ‘zolang er water is, is er soep’ misschien wel letterlijk werd toegepast. De soep smaakte er niet minder om: zelfgemaakte bouillon, met gehaktballetjes en veel groente. En daarbij broodjes. Met kaas of ham. Lekker!

Inmiddels ben ik al ruim 20 jaar vertrokken uit mijn geboortestreek, mijn kinderen hebben geen affiniteit met het Vierdaagse gebeuren en mijn opa leeft allang niet meer. Maar elk jaar op de woensdag van de vierdaagse ruik ik vaag de geur van groentesoep. Uit de magische soeppan van mijn opa!

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Jeugd, Mensen, Thuis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s