Dick Bruna

Vandaag is Dick Bruna overleden. Hij is 89 jaar geworden, dus het lag in de lijn der verwachtingen dat de man op enig moment het tijdelijke voor het eeuwige zou gaan verwisselen. Toch overvalt het me en ben ik er verdrietig van. Net als veel ouders heb ik mijn kinderen toen ze klein waren, de boekjes van Nijntje voorgelezen. ‘Nijntje in de dierentuin’ was bij ons favoriet en we kenden het lange tijd helemaal uit ons hoofd. ‘Zeg Nijn zei vader op een dag’, hoorde ik mijn man dan vanuit de keuken roepen en ik vulde dan aan met: ‘ik heb een goed idee!’ Deze beginzinnen horen inmiddels tot onze familietaal. Want ook nadat onze kinderen al lang te groot waren voor de Nijntjeboekjes klonk dit vraag en antwoordspel nog regelmatig ergens in ons huis, als aankondiging van een leuk familieplannetje. scan0013-b

Nijntje hoorde gewoon bij het opgroeien van mijn kinderen. De boekjes slingerden door de kamer en werden voorgelezen voor het slapen gaan of gewoon zomaar omdat we daar zin in hadden. Ik breide ‘Dick Bruna truien’ met naast Nijntje, ook Dick Bruna kippen en Dick Bruna lammetjes. ‘Dick Bruna’ hoorde bij het straatbeeld van ons gezin met kleine kinderen. En we genoten er allemaal van. Groot en klein.

Hoe ongelooflijk knap de ontwerpen van Dick Bruna in elkaar zaten zag ik pas heel veel later, namelijk toen ik een aantal jaren geleden mijn eigen Volkje begon te maken. Toen pas ontdekte ik de Kunstenaar Dick Bruna. Hoe een lijn net anders zetten het verschil kon uitmaken in wat je wilt overbrengen. Waar je, en in mijn geval of je, oogjes plaatst, de stand van het hoofd, kortom: de subtiliteit die in die bedrieglijk eenvoudige tekeningen zit en die een ontwerp maken en breken. Mijn dochter nodigde mij in 2015 uit voor de tentoonstelling ‘Dick Bruna Kunstenaar’ in het Rijksmuseum in Amsterdam en groot was mijn trots toen ik ontdekte dat hij zijn Nijntje op eenzelfde manier ontwierp als ik mijn Volkjes. ( Op heel veel velletjes transparant papier, net zolang tot het ontwerp goed is.) En toen ik in een vitrine de omslag van een van de eerste Nijntjeboekjes zag en ontdekte dat dit een l-i-n-o-s-n-e-d-e was! Man! Mijn dag kon niet meer stuk! Dat het verder een kleine tentoonstelling was vond ik jammer en veelzeggend. Mensen verwarren ‘eenvoud’ vaak met ‘kinderlijk’ in de betekenis van infantiel of naief en daarmee niet voor volwassenen geschikt. Voor mij is kinderlijke eenvoud iets anders. Het is het ontdoen van alle volwassen frutsels en franjes en de dingen laten zien zoals ze zijn. Puur en simpel.

Toen ik voor het eerst met mijn Volkje naar buiten trad en iemand tegen me zei: ‘Weet je, ze doen me een beetje denken aan Dick Bruna, vind je dat vervelend dat ik dat zeg?’ Voelde ik me niet beledigd. Integendeel: ik voelde me zeer vereerd. Want het vraagt om moed om je kinderlijke eenvoud te bewaren en de verbeelding daarvan te  laten zien in een volwassen wereld, die meer opheeft met frutsels en franjes. Dick Bruna kon dat en Dick Bruna deed dat. Dick Bruna was in die zin een moedig man. En hij werd voor mij daarmee een groot voorbeeld. Het bewaren van de eenvoud is een van de belangrijkste spelregels die ik mezelf opleg bij het maken van mijn Volkjes. Dick Bruna heeft grote en kleine mensen met zijn werk vreugde en troost bezorgd. Net zoals ik dat op een heel veel bescheidener schaal hoop te doen met mijn prenten. Dank Dick Bruna voor het bewaren en bewaken van die oh zo belangrijke eenvoud in je woorden en je beelden.

 

 

Advertenties
Dit bericht werd geplaatst in Kunst, Mensen en getagged met , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s