Innerlijk teamoverleg

Ik zit op de bank te bladeren in een Flow en een boek met tekenvoorbeelden. De inspiratie slaat onmiddellijk toe. Voor Snoezepoes ben ik aan het researchen en daar mag ik de tijd voor nemen. Ik wil mezelf beter leren tekenen gedurende dat onderzoeksproces en dat verdraagt zich niet met dat de eerste tekening meteen raak moet zijn. Maar op mijn lessenaar boven ligt al iets anders te wachten.  Iets wat ik eigenlijk had gepland voor vandaag.  Dus al die inspiratie voor kamerplanten, potkacheltjes en Snoezepoezen die nu door mijn lijf stroomt moet maar even wachten. Of niet? Wat is er eigenlijk mis mee om gewoon te beginnen met waar ik nu het allermeeste zin in heb? Ik wilde toch een aantal projecten naast elkaar doen? Juist om niet vast te blijven zitten in één ding? Om die inspiratiestroom te kunnen blijven voeden?

In mijn binnenste fluistert een piepklein stemmetje: ‘Jij maakt nooit wat af!’  Oh, dáár gaat het over. Dat kleine stemmetje dat iedere keer opduikt als ik aan iets anders wil gaan beginnen dan ik me had voorgenomen. Eerst het ene afmaken en dan pas aan het andere. Zo heb ik het geleerd.  Als ik om me heen kijk in mijn werkkamer en elders in het huis liggen er inderdaad overal half affe projecten. Papiermache Volkjes die nog geschilderd moeten worden ( ik vind het zo heerlijk om dat met lekker weer buiten aan de tuintafel doen) Schetsboeken met droedels en ideeën voor ooit. stukjes van verhalen en blogjes. Boeken, heel veel boeken. Haakwerken waar de draadjes nog van ingestopt moeten worden ( OK dat is een rotklus die ik uitstel) Schilderijen die staan te drogen en wachten op een volgende laag, omdat olieverf is nu eenmaal een slow paint is…

‘Zie je wel’piept het stemmetje weer.’Allemaal nog niet af’ Ik kijk nog eens goed. Niets van wat ik om me heen zie kijkt beschuldigend terug. ‘Het eet geen brood’ zegt mijn Lief regelmatig als we het over onze ‘onderweg projecten’ hebben. En voor bezoek is er altijd van alles te zien.  Hij gaat hier een stuk rielekster mee om dan ik. Er word aan alles nog steeds gewerkt, al is het soms met grote tussenpozen. En ja soms komt iets niet af. Dat klopt. Dan ben ik echt verder gegaan. Met iets anders. Iets waar ik het voorheen geleerde in toepas, maar dan beter. ‘Afmaken om het afmaken is net zo stom als iets niet afmaken terwijl het wel naar je blijft roepen.’ Het stemmetje zwijgt. ‘Nou?’dring ik aan. ‘Uhmmmmm…. Ik weet het niet’ hoor ik zacht. ‘Ik heb er nog nooit verder over nagedacht’ Nu word het interessant. ‘Waarom moet je iets afmaken als je er voor je plezier aan begonnen bent? En als je nu met grote tegenzin verder moet? Of als je aan iets bent begonnen om ervan te leren en je hebt de les geleerd? Nu we het er toch over hebben: wat is er mis met meerdere projecten naast elkaar doen?’

‘Kweenie’ hoor ik. ‘Wat moet ik dan verder gaan doen? Wat voor nut heb ik dan nog?’

Zou het daarom gaan? Iets blijven roepen omdat je dat altijd  al deed en je vergeten bent waarom het ooit was? ‘Als je me nou eens op een andere manier gaat helpen?’zeg ik. ‘Hoe dan?’ Nou eh…..Ik merk dat ik het eigenlijk ook niet weet. Want als hulp heb ik dat nare piepstemmetje dat bij elk nieuw plan roept ‘jij maakt nooit iets af’ nooit ervaren. Dat riep ze al vanaf dat ik heel klein was.

En opeens zie ik mezelf. Met een klein rommelig naaiwerkje in mijn handen. Ik kijk op naar mijn moeder. Ze is druk. Haar haren hangen hangen in piekjes om haar hoofd, haar ogen kijken alweer naar iets anders en ze doet doenerig. Ik kijk naar mijn naaiwerkje. Hanepoterige steken verbinden twee lapjes aan elkaar. So far so good. Maar nu weet ik echt zelf niet meer hoe ik verder moet. Want Pop kan het bloesje zo niet aan. Hoe moet haar hoofd er doorheen? Ik kijk opnieuw op naar mijn moeder, die alweer met iets anders bezig is. ‘Ik help jou niet, want jij maakt toch nooit iets af’ zegt ze. Ongetwijfeld nooit vervelend bedoeld. Maar in de loop van de tijd is het zinnetje naar binnen geslagen en daar een naar snerpend geluid geworden. Het stukje ‘ik help jou niet’ is eraf gevallen. Het stemmetje in mijn binnenste zwijgt. Ik ook. Ik ga potplanten tekenen.

En toch eindigt het verhaal hier niet. Het stemmetje-van-binnen heeft wel degelijk een functie, merk ik verderop in de week. Nadat ik achtereenvolgens potplanten, Urban Sketching, Art Nouveau kunst, Ornamenten, Middeleeuwse sierranden, werken met bister, het zelf maken van bijenwaspapier, linobuttons en nog wat dingen die ik allang weer vergeten ben met evenveel verve de revue heb zien passeren. Ik ben een nieuwsgierig, enthousiast mens en raak snel in de ban van iets. Duik erin, heb wilde plannen en begin met de uitvoering, ontdek iets nieuws, duik erin  en dan begint het wieltje weer te draaien. Daar is vast een naam voor in de DSM V. Deze eigenschap van mezelf werd vroeger in toom gehouden door mijn vele taken, mijn plichtsgevoel en loyaliteit en (ik durf het bijna niet te zeggen) wie weet misschien ook wel door dat stemmetje. Inmiddels ben ik baas over mezelf  en mag ik alles wat ik maar wil. Alle ruimte dus om mijn nieuwsgierigheid de ruimte te geven en los te gaan. Of toch niet? Tijd voor innerlijk Teamoverleg!

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis, Vrouwen en psychiatrie en getagged met , , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Innerlijk teamoverleg

  1. lem2 zegt:

    Je zei het al aan het begin…Let it flow. Haha Herkenbaar, maar straks lieve Emmy als de tijd daar is rijpt het allemaal op eigen uur. Don’t worry. Knuffie. Heerlijke bog! ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s