Een Engel maken

Afgelopen week heb ik meegedaan aan een cursus ikoonschilderen onder begeleiding van Marieta Rotariu in Abdij Koningsoord. Ik had al een tweetal lessen gevolgd, was al begonnen aan een ikoon, maar wilde in deze week iets speciaals maken. Iets dat me zou helpen om een aantal moeilijke gebeurtenissen uit de afgelopen tijd een plaats te kunnen geven. Al had ik geen idee van hoe ik me dat dan zou moeten voorstellen. Ik wist alleen maar dat ik er ‘iets’ mee wilde doen. En dat willen was niet echt een ‘willen’willen maar een weten willen, met je hart. Ik nam mijn voormoeders en voorvaders, de dichtbije en de veraffe,  mijn zoon en dochter in gedachten met me mee het klooster in, liet ze vrij en liet mijn handen het werk doen. Het mengen van het eigeel met de pigmenten, het volgen van de aanwijzingen van de docente, die als een soort Klein Duimpje een spoor van waardevolle broodkruimels om te volgen legde. Het zachte vegen van mijn penselen, waarmee ik de in aanvang donkere kleuren van steeds nieuwe en meer verfijnde lichtlagen  voorzag. Het leidde tot een voor mijn ogen tot leven komen van mijn schilderwerk.

De week werd ook gekleurd door de ontmoetingen met mijn medecursisten, de zusters en andere gasten in het klooster: sommige kort, andere wat uitgebreider. Sommige verkennend, andere herkennend en sommige helend, andere soms wat ongemakkelijk. Door het vroege opstaan, het bijwonen van de gebedsdiensten in de kloosterkerk waar het invallen van het ochtendlicht en het gezang van de zusters me telkens weer ontroerde. Als vanzelf ademde ik na verloop van tijd mee met de ademhaling van het kloosterleven. Al sliep ik niet al te best in een smal éénpersoonsbed zonder de warmte van mijn Lief. De stilte die soms zo moeilijk te verdragen was en die ik zo miste toen ik weer thuis was.

Alles draagt bij aan een ervaring die nog steeds nazingt en waarvan ik niet goed kon vatten wat het me, naast het ikoon, heeft gebracht. Tot vandaag.

Ik zag een filmpje waarin een vrouw vertelt over hoe zij haar man heeft ontmoet en hoe hun leven samen verliep. Ze trouwden. Zij, zwanger en met een heleboel ballast van een onvriendelijk leven waardoor haar vertrouwen in de mensheid al op jonge leeftijd beschadigd was. Hij, verliefd, met een groot hart voor haar en bereid haar zonder oordeel te nemen voor wie en wat ze was. Het was een verhaal dat de kracht van helende woorden illustreerde, want woorden kunnen maken en breken en de titel van het filmpje was: Create an angel 

Kort voor het zien van dit filmpje sprak ik mijn vader en hij vertelde me dat hij zich heeft voorgenomen om elke dag iets aardigs te doen voor iemand. We hadden het over blijven hangen in verwijten, over geplaagd worden door de spoken uit je verleden en de keuze die je hebt hoe daarop te reageren. En hoe die keuze maakt of je blij bent of niet. De passage die me in het verhaal van de vrouw zo raakte lag in het verlengde van dit gesprek en ging over hoe gemakkelijk het is om op zoek te gaan naar de shit in het leven. Aan wat er niet deugt aan het leven en aan de mensen om je heen, aan wat ons is aangedaan en wat we tekort zijn gekomen.  Dat doen wij mensen graag zei ze. En er is meer dan genoeg van. Maar terwijl je daarmee bezig bent, kun je niet op zoek gaan naar de engelen in je leven, die er ook zijn. En sterker nog: je kunt ook niet de engel in jezelf vinden, die waarmee je een engel voor anderen kunt zijn.

In mijn familie komt van beide zijde trauma voor. Daar zal mijn familie geen uitzondering in zijn. Het leven met zijn harde kanten heeft in mijn (voor)ouders diepe sporen getrokken die zich hebben vertaald in gedrag. Gedrag, doorgegeven door de generaties en waar ik als opgroeiend kind en jong mens door ben geraakt, getekend en gevormd. En dat ook mij, op mijn beurt, mede heeft bepaald in gedrag naar mijn kinderen. Er is in mijn leven genoeg shit, van vroeger en ook nu, om in te blijven hangen, om anderen verwijten mee te maken of mee om me heen te slaan. Ik ben geen heilige: dat zal heus ook nog wel eens gebeuren. Maar er is ook in mij een groeiend besef dat ik een keuze heb. En zelfs een plicht tot kiezen. Om niet weg te kijken en te ontkennen wat er was aan veroorzaakt leed en om iedere keer dat het opduikt te blijven staan, te durven kijken en te durven voelen wat er is. Om dan na verloop van tijd, wanneer dat weer kan, vrij van oordeel verder te gaan. Soms duurt dat proces wat langer, soms wat korter, maar altijd komt er weer licht in en dat is het moment van de vraag: hoe ga ik hiermee verder.

Tijdens de ikonenweek schilderde ik de Aartsengel Gabriël. De boodschapper, de beschermer van communicatie. Ik heb hem tot leven gebracht tijdens het schilderproces en hij heeft in mij iets aangeraakt. De kracht van helende woorden.

Dit bericht werd geplaatst in Mensen en getagged met , , , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s