Pen to Press

 

Soms moet je lang wachten op een begeerd voorwerp. Dat gebeurde mij toen ik begin april via Abebooks.com een boek bestelde in Amerika. Ik was het op het spoor gekomen in een voetnoot bij een artikel over Middeleeuwse copieertechnieken en ik was onmiddellijk nieuwsgierig. Het was wel duur. De bijkomende verzendkosten waren hoger dan wat het boek kostte, maar ja, Sandra Hindman was een autoriteit op het gebied van manuscript onderzoek en dit boek zou helemaal gaan over de overgang van handgeschreven naar gedrukte boeken. Het boek was uit 1977, bijna antiquarisch, en vrijwel niet meer te krijgen. Na wat gedimdam met mezelf en mijn Lief (‘ je wil het, je weet het’) toch het boek besteld. Het zou uiterlijk 23 april bij mij op de mat liggen.  De datum kwam. En ging. Niks. Een week later. Nog niks. Elke dag liep ik vol verwachting naar de brievenbus, vandaag zou dan toch… nee. Weer niks. Uiteindelijk bleek uit een emailwisseling met de verkoper dat het boek was blijven steken in een pakhuis in New Jersey. Het kon door de maatregelen rondom het COVID virus niet verder reizen. De verkoper baalde er ook van, want hij kreeg alsmaar klachten uit West Europa. Ik zag een boekenpakhuis voor me met boeken aan de ketting. Uitreis verbod, stond er op de labels. Nog maar even geduld oefenen dan. Dit kon nog wel even duren. En toch, iedere keer als ik mijn voormalig collega met haar oranje fietstassen zag naderen maakte mijn hart een sprongetje! Vandaag dan? Nee. Weer niet. Tot afgelopen maandagochtend de bel ging. Ik maakte nietsvermoedende de deur open voor een man in een geel-rood poloshirt. Niks ex-collega. De DHL! Aan mijn voeten lag een pakje uit het buitenland met mijn naam erop. Eindelijk!

Vol verwachting liep ik met het pakketje naar binnen. Er zat grijs plastic omheen en toen dat eraf was, zag ik een kartonnen envelop met nog een keer mijn naam erop.  Ik verbeeldde me dat het pakje een beetje muf rook. Vast diens lange verblijf in dat boekenpakhuis. Met gretige vingers scheurde ik het karton stuk. Bubbeltjesplastic. Het was in ieder geval Corona vrij ingepakt. Door het plastic heen ontwaarde ik een wit-met-vegen-kleur. Hmm. Ik had voor die prijs toch minstens een gebonden boek met een mooie omslag verwacht. Teleurgesteld haalde ik het plastic van het boek af. Voor mij op tafel lag het dan. Het zo fel begeerde boek. Een smoezelig geval, met vingerafdrukken en vegen op haar kaft. Je kon zien dat het door ontelbare handen was gegaan.

Niet eens een titel op de voorkant. Oh jawel toch: in blinddruk zag ik ‘Pen to Press’ op de kaft staan. Het boek bleek een bundel essays behorend bij een tentoonstelling met dezelfde titel. Hmm. Ik dacht dat het een proefschrift was. Achterin staan allerlei plaatjes. De catalogus. In zwart-wit. Het was tenslotte een boek uit 1977….. En ineens snapte ik het: het boek had de vorm van een blokboek. Voor boekbinders een bekend fenomeen. Het was alleen de inhoud van een boek. Zonder de omslag. Vroeger, in de begintijden van de boekdrukkunst, kocht je boeken zo. Alleen de inhoud, de omslag moest er nog omheen. Daarvoor ging de klant dan naar een boekbinder. Die zorgde dat het boek werd ingebonden. Geheel naar de smaak van de klant en naar wat die kon betalen natuurlijk. Houten platten met bewerkt leer of een andere uitvoering met fluweel of een rijk versierde stof. Gepersonaliseerd noemen we dat tegenwoordig. Het papier was cremekleurig en van een zware kwaliteit. Even kreeg ik de neiging om met stoffen handschoentjes door het boek te bladeren. Om de smetteloze inhoud zuiver te houden. En wacht: was dat nu een watermerk? Curtis Rag zag ik in het papier. Wat is Curtis Rag? Bij nazoeken bleek dat een papiermolen, waar kwaliteitspapier werd gemaakt. ( oa voor officiële documenten) Het lettertype was rond en deed me ietwat denken aan een middeleeuws script uit oude handgeschreven boeken. Alleen veel kleiner en gedrukt natuurlijk.  De hele vormgeving was een eerbetoon aan het fenomeen ‘boek’. En bij het doorbladeren  kwam ik al een eerste pareltje tegen, wisten jullie bijvoorbeeld dat…? Maar daarover in een andere blog meer. Zo zie je maar weer: ‘never judge a book by its cover!’  Nu lezen!

 

Deze blog hoort bij het project Voorbeeldige Vrouwen waar ik momenteel aan werk

Dit bericht werd geplaatst in Thuis, Voorbeeldige Vrouwen en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s