Kadootjes

Ik stond vanochtend op met de beelden van de bestorming van Capitol Hill van de avond ervoor nog op mijn netvlies. Een zeikerig deuntje van Fats Domino ‘I found my freedom on Capitol Hill’ begeleidde het geheel en een meute scandeerde in mijn hoofd: oogbol, oogbol, oogbol! Flarden van dromen, gedachten en associaties zoals ik er elke dag en nacht ontelbare heb. Voor anderen onnavolgbaar en ik ga ze ook niet uitleggen. Het droeg bij aan een naar en onmachtig gevoel dat me vaker bekruipt als ik met dergelijke beelden word geconfronteerd. Het slaat gaten in ‘me aura’ en ik word er tot op het bot, intens verdrietig van. Mijn ochtendpagina’s waren niet genoeg om mijn afschuw te beschrijven en ook de blog die ik daarna schreef niet. Ik bleef me onmachtig voelen.  En dan geeft de dag je zomaar kadootjes. Het eerste vond ik in de brievenbus:  een vel postzegels dat ik had gemaakt om de brieven die ik naar dierbare mensen schrijf te kunnen voorzien van een extra persoonlijk tintje.

Het tweede vond ik op mijn dagelijkse wandeling bij mij in de buurt. Ik zag in de verte, om de hoek van het schoolplein, twee kinderen met elkaar staan praten. Terwijl ik dichterbij kwam, fietste er eentje weg. Een wonderschoon meisje met een prachtige bos krullend haar, opgestoken in een eigenwijze paardestaart. Mooi, zoals alleen meisjes zwevend tussen meisje en vrouw mooi kunnen zijn. ‘Blijf je lang weg?’ vroeg ze ’Neuh niet zo heel lang’ riep haar gesprekspartner. Een kleine, bebrilde jongen van een jaar of 11, vrolijk terug. ‘Ok’ zei ze en fietste door. Ik was inmiddels dichterbij gewandeld en sloeg het tafereeltje gade. Terwijl hij weghuppelde en een gat in de lucht sprong zong hij: you are sooooo beautiful….

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

4 reacties op Kadootjes

  1. lem2 zegt:

    Hier nog een onthutsende nacht na de beelden. Heerlijk dat het leven nog vol schoonheid en verrassingen zit. Een van die kleine gelukjes was een vel postzegels, door mijn lieve vriendin gemaakt, die prachtige middeleeuwse als beeld en het idee van de postzegel zelf. Ja, laten we vooral zelf geluk brengen in welke vorm dan ook. Klein geluk, dat groots zal landen. ❤

  2. volkje zegt:

    Zo is dat Berna. Daar draag ik met liefde mijn steentje aan bij. En de enige manier waarop ik dat kan zonder onderuit te gaan is klein geluk verspreiden.

  3. Marit zegt:

    Jouw blogpost deze morgen is voor mij een kadootje! Laten we vasthouden en genieten van die kleine pareltjes die de dag óók met zich meebrengt. Ik wens je dag met een sterretje vandaag!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s