Deurbeleid

Ik zoek mijn weg door de kleuren via de symbooltjes op de kaart. Kleine korte stukjes: kleurtje Z: 4 steekjes,  kleurtje I 8 steekjes,  kleurtje O veel steekjes maar wel meanderend over de stof . Terwijl ik de kaart volg, bouw ik langzaam aan het kleurenpatroon. Elke kleur een eigen code, gesymboliseerd door een tekentje op de kaart. Mijn oog kan er nog niks van maken en soms raak ik de weg kwijt en weet ik absoluut niet meer waar ik ben. Maar stapje voor stapje, kruissteekje voor kruissteekje ontstaat langzaam een afbeelding. Het hoeft niet snel. Het kan ook niet snel, want het gaat niet om het resultaat, maar om de weg. Om het zoeken, het vinden, het gaan. Afgelopen week vond ik dit borduurpakket dat al jaren ergens achterin een kast lag. Op zoek naar een ‘oversprongklusje-om-me-uit-oude-patronen-te-bumpen’ mocht het blijven en ben ik eraan begonnen. Uiteindelijk zal het een dagvlinder worden met een mooie zon op de achtergrond. Dat verklapt het plaatje op de voorkant. De tegenhanger: de nachtvlinder waar ik ooit aan begonnen ben, heb ik, in de veronderstelling dat ik inmiddels wel uitgeborduurd was, aan een kennis cadeau gedaan om er iets kunstzinnigs mee te gaan doen. De borduursels waar ik nog geen afscheid van kon nemen lagen te wachten op een nieuw opruim moment. Dat kwam deze week. EVeel moht weg, maar deze bleef aan me trekken. Was het de afbeelding? De kleurenpracht van de garens? Het verlangen om een beetje terug in de tijd te kruipen en mezelf weer te verliezen in datgene waar ik vroeger zo ontzettend veel plezier aan beleefde? Ontelbare kruissteekjes heb ik in het verleden geborduurd. Kijken, tellen en borduren: een oase van rust in mijn drukke hoofd en bestaan. Ik ontdekte dat er wel dingen zijn veranderd sinds toen. Het omslingeren van de stof zodat die niet rafelt, een klusje waar ik vroeger het liefst zo gemakkelijk mogelijk onderuit probeerde te komen, heb ik nu met liefde in twee etappes voltooid. Bij het opruimen vond ik namelijk ook een borduursel waarvan ik de randen met afplaktape had vastgeplakt. Dat ging sneller en voorkwam evengoed rafels. Maar nu, jaren later, geeft dat een vies vodje. Als je grote honger hebt sla je stappen over. En honger had ik toen. Al wist ik nog niet zo goed waarnaar. Kijkend naar de borduurgarens realiseer ik me dat mijn verlangen van vroeger, naast het rustpunt, vooral het werken met kleur was. Die behoefte aan kleur vervul ik nu op talloze andere manieren, met verf, inkt en kleurpotloden. Mijn honger is nog wel aanwezig maar niet meer zo groot, dus ik kan het me permitteren om ook de randvoorwaarden langzaam en gestaag te vervullen. Ik kan niet lang borduren. Het patroon wat ik heb uitgekozen voldoet wat dat betreft perfect aan mijn mogelijkheden. Ook dat mozaïekt. Net als ik.

Ik realiseer me dat het werken aan dit werkstukje ook een metafoor is voor iets anders. Het zal nog een hele tijd duren voordat de afbeelding die ik aan het maken ben zichtbaar wordt. En als ik geen steekjes zet, gebeurt er h-e-l-e-m-a-a-l niks!

Dit sluit aan bij een ander verlangen dat me regelmatig besluipt: hoe vind ik mijn weg door de veelheid van ideeën en plannen die ik aan mijn innerlijke deur voel kloppen. Ik ben een nieuwsgierig en onderzoekend mens. Ik hou ervan nieuwe dingen uit te proberen. Maar hoewel voor mij het resultaat niet het allerbelangrijkste is: het is toch prettig om na verloop van tijd terug te kunnen kijken op iets dat af is. En dat afmaken, dàt vind ik lastig. Ik begin met gemak aan de meest leuke, inspirerende en uitdagende projecten en projectjes. In mijn huis liggen overal stapeltjes waar mijn Liefste Lief altijd grinnikend naar kijkt. Ze liggen daar expres, want als ik ze uit het zicht leg, vergeet ik dat ik eraan begonnen ben. Er ontbreekt samenhang, een rode draad, en die veelheid begint mij de laatste tijd enorm te storen. Ik heb geen baas meer die mij deadlines stelt om iets voor een bepaalde tijd af te ronden en van nature ben ik sowieso wars van deadlines dus je voelt hem al aankomen…. alles duurt onbepaalde tijd bij mij. Soms is dat goed. Sommige plannen hebben tijd nodig om te rijpen of wachten op een ontmoeting of iets wat zich nog niet heeft aangediend. Maar inmiddels begin ik het zicht op wat-is-wat behoorlijk kwijt te raken. Daar word ik ontevreden en mopperig van. En ooit heb ik mezelf beloofd dat ik ‘s avonds tevreden in mijn bed wil rollen. ‘Tijd voor deurbeleid’ dacht ik vanochtend toen ik alweer een nieuw idee op mijn innerlijke deur hoorde kloppen. ‘Voer mij uit voer mij uit,’ riep het vrolijk. ‘Ik ben zo leuk! Begin! En meteen, nu, onmiddellijk’. ‘Ja dag’ klonk er een zeurend stemmetje als antwoord. ‘Morgen wil je weer wat anders en dan ligt er een nieuw project te wachten op ooit.’ Zo is het wel, er kloppen lange rijen plannen en ideeën aan mijn inspiratie deur en uiteindelijk doe ik geen van alle. Omdat ik zo overweldigd raak door alles wat ik leuk vind en wat ik de moeite waard vindt om mee aan de slag te gaan. Maar ja, zonder kleine kruissteekjes, al zijn het er maar een paar per dag, wordt de afbeelding niet zichtbaar. En zonder zichtbaar worden vergeet ik waar ik naar op weg ben en vervallen mijn dagen in een monotone sleur. Ik ben nog te jong voor de geraniums! Die weg moet ik zelf maken door mijn ene voet voor de andere te blijven zetten. Niet alles wat in mijn hoofd opkomt hoeft onmiddellijk uitgevoerd te worden. Nu de symbolen op mijn innerlijk borduurpatroon goed blijven lezen en begrijpen dan word de afbeelding, en daarmee mijn rode draad, vanzelf duidelijk. Deurbeleid dus.

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Deurbeleid

  1. lem2 zegt:

    Mooi plan Emmy, deurbeleid. Dichte deurbeleid eigenlijk. Zou het helpen als je bij ieder nieuw plan jezelf de opdracht geeft een oude eerst te voltooien? Ik hou van jou en je ideeën, ik vind het tof . Eigenlijk ben je daar ook mee aan het borduren. Steekje voor steekje.
    Als ik maar half jouw geduld had was ik al rijk. Haha Heerlijk stuk om te lezen, mooie overpeinzing.❤️❣️❤️

  2. volkje zegt:

    Hahah dat zou wat zijn heee. Voltooien voor je verder mag. Ben ik geloof ik ook weer te anarchistisch voor 😉 Maar plannen beperkter toelaten voor uitvoering werkt hopelijk wel. Gelukkig zijn we allemaal verschillend Berna, ik geniet van jouw uithuizige beleefsels. Dikke kus!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s