Verjaardagswensen

Vandaag zijn mijn Liefste Lief en ik 31 jaar vader en moeder. Ons oudste kind is allang uitgevlogen, maar de laatste ruime anderhalf jaar is ze verder weggevlogen dan onze diepste wens was. En niet alleen van ons vandaan, maar ook van haar broer en grootouders. Het is de tweede verjaardag van haar geboortedag zonder haar en ik heb lang geaarzeld of ik er iets over zou schrijven. Omdat het zo pijnlijk en verdrietig is en ook omdat het zo privé is. Toch klim ik vandaag in mijn virtuele pen, omdat ik heb gemerkt dat niet alleen wij met een dergelijk verlies te kampen hebben, maar veel meer ouders en gezinnen dan je zou denken. Er rust een groot taboe op het spreken over een moeilijke relatie of een contactbreuk met je kind(eren). Het ‘happily ever after’ van het gezinsleven word ons op allerlei manieren voorgeschoteld. Maar de realiteit is vaak heel veel weerbarstiger. Een breuk van een volwassen kind met diens ouders is een meer besproken onderwerp en daar is vaak ook meer begrip voor. Maar aan het ontvangende eind van zo’n besluit zitten toch echt een vader en/of moeder (of een heel gezin) vast, die doorgaans met elkaar of in hun eentje met dit verdriet moeten zien te dealen.

In mijn zoektocht naar houvast hierin, mensen die mij zijn voorgegaan en die een voorbeeld kunnen zijn voor hoe ik dat rouwproces kan doorleven, want dat is het toch echt, vond ik weinig tot niets waar ik wat aan had. Het blijft vaak bij een rechtvaardiging van het eigen handelen of het in mijn ogen cultiveren van slachtofferschap. “Kijk wat mijn kind mij heeft aangedaan”. Beide sporen passen mij slecht. De angst voor oordeel “Je zult het er wel naar gemaakt hebben”, de angst voor “misschien gebeurt mij dat ook, mijn relatie met mijn kind(eren) is ook vaak ingewikkeld”, en de eigen schaamte om het tekortschieten in je ouderschap maakt dat mensen vaak alleen met dit verdriet rondlopen. Zo vaak ook wij. Er zijn geen rituelen om een dergelijk verlies te markeren, het is een stil-van-binnen-verdriet. En dat is niet anders voor de ouders of voor het kind. Ook voor mijn dochter zal deze dag geen gemakkelijke zijn, net zomin als feestdagen, onze verjaardagen of dagen die in ons gezin met tradities zijn omgeven.

Een tijdje geleden zag ik een uitzending over grootouders die hun kleinkinderen niet mochten zien.Vaak door een scheiding of omdat schoonkinderen daar een stokje voor staken. Dat kwam het dichtste bij een houvast, al was het niet in de geest van hoe ik het probeer vorm te geven. In de vakliteratuur heeft het ook een heerlijke term: ouderverstoting. Het komt regelmatig voor bij kinderen van gescheiden ouders of in disfunctionele gezinnen. Voor ons niet van toepassing, al twijfel ik soms over het ‘disfunctionele’.  Toen ik onlangs probeerde een vriendin te vertellen hoe deze breuk naar mijn idee is ontstaan, kwam ik er eigenlijk niet uit. Ik weet het niet en kan het niet goed duiden. Wat ik wel weet is dat ons kind zich door ons al lange tijd niet gezien en erkend heeft gevoeld. En realistisch of niet, dat is voor haar natuurlijk verschrikkelijk om mee te moeten leven. Ik zie haar besluit dan ook als een ultieme poging om afstand van ons te kunnen nemen. Zodat ze haar eigen leven vorm kan geven zonder ons oordeel erover dat voor haar meer aanwezig bleek, dan ik heb opgemerkt. Ik hoop dat er ooit weer een deurtje open kan. Voor nu is dat niet aan de orde. Ze was er klip en klaar in. En eerlijk gezegd kan ik het op dit moment ook niet. Die deur weer openzetten. Ik ben nog huiswerk aan het doen. De exercitie van hand-in-eigen-boezem die moet zijn uitgekristalliseerd voor er weer een eerlijk contact tot stand kan komen.

 Er zijn hele moeilijke dagen, maar de meeste dagen kom ik in goede gemoede door. Zwelgen in verdriet is iets anders dan het gemis doorvoelen en weer verder gaan. Dat geldt ook voor deze dag, al ben ik natuurlijk best wel verdrietig.  Vanochtend hebben we bij de koffie een gebakje gegeten, ons ouderschap gevierd en een goede wens richting onze dochter gestuurd. Ze heeft ongetwijfeld goede redenen voor haar besluit al is de verpakking daarvan voor ons heel kwetsend geweest. Ik gun haar een leven dat haar past.  Ik wens haar toe dat ze zonder ons in haar leven gelukkiger is, zich sterker en krachtiger kan voelen en haar eigen weg kan vinden en bewandelen zonder het idee dat die (of zij) niet goed genoeg zou zijn. Ik wens haar toe dat ze fijne mensen om zich heen heeft gevonden, die haar kunnen geven wat ze nodig heeft. En bovenal wens ik haar toe dat ze ontdekt dat ze prima is zoals ze is en daar ook in durft te gaan geloven.  Dat ze durft te gaan staan voor wie ze is met alles wat daarbij hoort. Dat wens ik haar en dat wens ik ons.

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op Verjaardagswensen

  1. djaktief zegt:

    Wat een ontzettend eerlijk en heftig blog.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s