Vierdaagse! De soeppan van mijn opa

Vierdaagse-638x330

Het is Vierdaagse deze week. Een fenomeen waar ik mee ben opgegroeid. In Groesbeek (het dorp van de beruchte zeven heuvelen)  waar ik vandaan kom, waren er drie ‘highlights of the year’: de carnaval, de Kermis en… de Vierdaagse.

Als kind ging ik, samen met mijn zus en ouders, altijd kijken. Niet in Groesbeek, maar in Wijchen. We moesten altijd al vroeg uit de veren, want anders kon je er niet meer door met de auto. Wegen werden al vroeg afgezet om het hele legioen wandelaars te kunnen laten passeren. Er zijn wel eens wat dranghekken opzij geschoven om op onze plaats van bestemming aan te komen: het huis van mijn opa, die pal aan de  vierdaagse route woonde. Er hing altijd een apart sfeertje op die dag. Je hoorde de militairen hun mars liedjes zingen, alles zag er anders uit dan gewoonlijk. Er waren veel, heel veel mensen op de been.Toeschouwers klapten, juichten en moedigden aan. Wandelaars kwamen lachend voorbij, zongen, of verbeten zichtbaar de pijn in hun voeten en benen. Het stoerste vonden wij natuurlijk de militairen, want die zagen we anders nooit in zulke aantallen in het wild. Op het grasveld dat anders altijd leeg was, was nu een militair verzorgingsveld geïmproviseerd. Er stonden EHBO tenten voor het broodnodige masseren, blaren prikken en zwachtelen. Het leek een beetje op een mini-mini M.A.S.H kampement, compleet met legergroene ‘omschermde’ openbare toiletten, die door mijn vader en zijn broers grijnzend HUDO’s werden genoemd. Wandelaars strompelden het veld op om zich bij de tenten te laten verzorgen. Soldaten in uniform zaten, hingen of lagen tegen hun bepakking. Sommigen lagen met open mond te slapen, met hun benen omhoog tegen een boom gestut. Je hoorde allerlei talen. Mijn oma had, toen ze nog leefde, me weleens toevertrouwd dat zij als jong meisje vooral de Noren zo mooi vond, want, zei ze: die hadden van die lange benen! Daar voegde ze schalks aan toe: ‘en die waren de zonde wel weerd’ Bij mijn opa was het op de Vierdaagse woensdag net een duiventil. Ik kom uit een los-zand-familie en veel contact met ooms, tantes, neefjes en nichtjes zoals ik dat van andere mensen wel eens hoor, was er bij ons niet bij. De Vierdaagse was dan ook een mooie gelegenheid om elkaar te ontmoeten en wie zin had of in de buurt was, was welkom. Afspraak vooraf was niet nodig. In de loop van de jaren werd het bij mijn opa ook een pleisterplaats voor kennissen en vrienden die de vierdaagse meeliepen. En allemaal mee eten natuurlijk. Dat kon, want mijn opa had een magische soeppan. Daar bleef, hoeveel mensen er ook waren, altijd soep in zitten! Als kind vond ik dat wonderbaarlijk, later snapte ik dat de uitspraak ‘zolang er water is, is er soep’ misschien wel letterlijk werd toegepast. De soep smaakte er niet minder om: zelfgemaakte bouillon, met gehaktballetjes en veel groente. En daarbij broodjes. Met kaas of ham. Lekker!

Inmiddels ben ik al ruim 20 jaar vertrokken uit mijn geboortestreek, mijn kinderen hebben geen affiniteit met het Vierdaagse gebeuren en mijn opa leeft allang niet meer. Maar elk jaar op de woensdag van de vierdaagse ruik ik vaag de geur van groentesoep. Uit de magische soeppan van mijn opa!

Advertenties
Geplaatst in Jeugd, Mensen, Thuis | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Landkaart van een vriendschap

090130-belevingVanochtend zat ik op de fiets op weg naar een afspraak en sprong opeens dit zinnetje door mijn hoofd: ‘landkaart van een vriendschap’. Ik zat te denken aan iemand met wie ik een tijdje vrij intensief ben opgetrokken en die ik nu nauwelijks meer spreek: ik voelde me door iets ontzettend gekwetst en heb me als een haas uit de voeten gemaakt. Soms heb ik dan een uitgestoken hand nodig om weer uit mijn schulp te kunnen.

‘Landschap van een vriendschap’ had ik onthouden als de titel van een boek dat ik ooit bij Broese in Utrecht had zien liggen. Die titel hield me bezig.   Want hoe zou dat eruit zien? Een landkaart van een vriendschap? Welke gebieden kun je erop vinden? Zijn er ook steden, gebergtes , rivieren, dalen, bergpassen, engtes, zeeën en oceanen?  En is er voor elke vriendschap (lees:  persoon) een andere kaart of heb je kaarten voor verschillende soorten vriendschappen? Of misschien heb je wel verschillende kaarten van één vriendschap. Maar wat me bovenal intrigeert is: hoe breng je ze in kaart, die vriendschappen? Volgens mij kan dat alleen door die ander te willen verkennen. Er moet een klik zijn, een nieuwsgierigheid om überhaupt op reis te willen gaan. Ik geloof erin dat je mensen op je levenspad tegenkomt omdat die je iets te brengen hebben. Of omdat je elkáár iets te brengen hebt. En vanuit daar kan een jarenlange kameraadschap waar je huizen op kunt bouwen ontstaan waarin je de landkaart gedetailleerd kunt gaan inkleuren. De nieuwsgierigheid naar elkaar houdt de ontdekkingsreis gaande. Soms stokt de reis: door  onoverkomelijke obstakels, mis begrepen woorden of van elkaar vandaan bewegen.  Soms ontdek je voorheen onbekende gebieden bij de ander of bij jezelf: dat kunnen verrassende oases of onherbergzame oorden zijn. Dat kan ook als je elkaar al jaren kent en het leven stelt je opeens voor een uitdaging.

Ik ga natuurlijk voor die kameraadschap. Maar daar heb ik niet altijd zelf een keuze in. Want of een ander mijn vriendschap verder wil verkennen: daarvoor is die nieuwsgierigheid nodig. En anders blijf ik: Terra Incognita.

P.S. Het boek heette trouwens toen ik het opzocht : “de kaart van een verzwegen vriendschap.” Nog veel mooier!

– Igor Wladimiroff. “De kaart van een verzwegen vriendschap. Nicolaes Witsen en Andrej Winius en de Nederlandse cartografie van Rusland”. Groningen, 2008 

– Het gebruikte plaatje komt uit ‘De atlas van de belevingswereld’  

 

 

Geplaatst in Mensen | Tags: , , , , | Een reactie plaatsen

Post bezorgen

Wat is post bezorgen toch leuk werk! Je bent buiten, in beweging, maakt leuke babbeltjes, leert de mensen in je wijk kennen en maakt van alles mee. Ik mag het nog een tijdje blijven doen want Tante Post heeft in haar wijsheid besloten mij een vaste aanstelling aan te bieden en die heb ik geaccepteerd. Niet dat het nog heel veel om het lijf heeft. Een vaste aanstelling is niet meer wat het ooit was. Maar ik ben er blij mee en ervaar het als een groot geschenk. Ik kan blijven doen wat ik graag doe: blogjes schrijven, illustreren, prenten maken. En in mijn onderhoud is voorzien dankzij mij leuke man en tante Post. Ik hoef ook niet naar de sportschool want het post bezorgen verschaft mij mijn broodnodige beweging. En post bezorgen is soms ook heel grappig want naast veel reclame en de obligate blauwe enveloppen gaan er ook leuke dingen de brievenbus in.
De afgelopen weken was het weer schoolkamp tijd. Er gingen dus nogal wat ‘kaartjes naar huis’ door mijn handen. En kaartjes, die lees ik soms. Ik kan namelijk niet niet-lezen. Sinds ik heb leren lezen en heb ontdekt wat een wonderlijke werelden er voor je opengaan als je die vreemde kriebeltjes kunt ontcijferen, lees ik. Want als ik letters zie lees ik. Dat wil niet zeggen dat ik bewust alle kaartjes ga lezen die door mijn handen gaan. Trouwens daar heb je ook geen tijd voor. Het prettigste is als je een goed op elkaar afgestemd ‘loop-check-en-duw in de brievenbus’ ritme hebt en uitgebreid staan lezen helpt daar niet bij. En het gaat me ook geen barst aan wat andere mensen elkaar willen laten weten. Maar kampkaartjes… Die lees ik. In grote hanenpoten staat er dan: ‘Ik mis jullie helemaal niet!’ ‘De heimwee is al bijna over’ of deze: ‘het gaat goed, ik ben al bijna verdronken!’
Fijne zomervakantie!

Geplaatst in Mensen, Postrondes | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Voelsprietjes



Loop ik al maanden te roepen dat mijn volgende Kamishibai verhaal een bewerking van Duimelijntje gaat worden, schuift er vandaag  ineens een ander verhaal voor. En dat moet echt echt echt eerst! Dat komt omdat ik steeds bezig ben geweest met kleine Volkje beessies. Kruipertjes, vliegertjes en ander spul, geïnspireerd op het gegons en gezoem in onze tuin. Vooral beessies met voelsprietjes. Ik vind ze heerlijk om te tekenen. Voelsprietjes. Ik kan er bijna niet mee ophouden. Er zijn zoveel verschillende voelsprietjes! Ook het woord vind ik helemaal geweldig: VOELSPRIETJES. Het klinkt vrolijk, buitelend, springerig, maar ook kwetsbaar, teer en soms opdringerig. Ik heb zelf ook voelsprietjes. Dat is soms heel fijn en soms ook helemaal niet. Misschien dat ik daarom zo gelukkig word van beessies met voelsprietjes, dus…. Drie keer raden waar mijn nieuwe verhaal over gaat!

beessie 1a

Geplaatst in Dieren, Kunst, Thuis | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kompas

Er zijn van die periodes in het leven dat je de weg kwijt bent. En dat je geen idee hebt waar je het moet zoeken. Het enige dat je zeker weet is dat de weg waar je nu op loopt niet (meer) de goede is. Omdat je er ziek van word of omdat het je niet meer brengt wat je ervan droomt, hoopt of verwacht. Soms duurt dat een dag of paar dagen, soms duurt dat heel veel langer. Dat is pijnlijk, angstig en ontzettend verdrietig. Vooral omdat de richting waarheen dan wel, doorgaans ontbreekt. Een dolgedraaid kompasje waar het noorden helemaal van zoek is. Zo voelt dat. En donker. Duister soms. Dat ook. Stil blijven zitten lijkt geen optie. Vooral niet voor de doeners onder ons, die actie tot een doel op zich hebben verheven. Maar soms is stilzitten en goed luisteren wel wat er moet gebeuren. Met alles wat daarbij hoort: de tranen, de rouw om verloren dromen, de angst en de paniek over: wat nu, ik moet toch wàt. En als ik niet…. Dan… Niet dat je helemaal niks hoeft te doen. Een soort van leefritme, dagelijkse dingen die steeds terugkeren en je bij de les houden zijn wel belangrijk. Het leven gaat ook door. Tenminste, dat is wel de bedoeling. Soms moet er eerst een tijd gerouwd om de oude weg, het oude leven, voordat je iets nieuws überhaupt kunt vinden. Of dat nieuwe jou kan vinden. Dat is doodeng en vraagt om moed. Moed om vol te houden en erop te vertrouwen dat wat er ook komt OK is. En dan op een dag… schijnt de zon weer, voel je de wind weer langs je wangen en voel je je getroost, recht je je rug en schouders en ga je weer. Eerst nog op de tast, maar allengs zekerder van je schreden. En ben je, zonder dat je het goed hebt doorgehad een nieuwe weg op gewandeld en ga je weer op pad, met vallen en met opstaan. Tenminste zo ging het bij mij. En ik ben geen uitzonderlijk moedig en vertrouwend mens. Integendeel. Soms rest alleen overgave en in die overgave vind je de sleutel van een nieuw kompas.

Geplaatst in Mensen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Verrassing!

grey-mouse-hi
We denken vaak te weten hoe een ander mens is. Doordat je iemand al heel lang kent en inmiddels wel meent te weten hoe die reageert, of omdat je denkt iemand te kunnen inschatten op basis van hoe hij of zij eruit ziet. Maar soms kunnen mensen je toch zò verrassen. Gisteren stond ik in de rij te wachten voor de kassa. Voor mij stond een oudere vrouw met een rollator. Muisgrijs haar dat in slappe piekjes in een potkapsel geknipt over haar schedeldakje viel. Beige regenjas over een lichtgrijze terlenka broek. Met vouw. SAAI! Grijze muis! stond voor mij in hoofdletters over haar hele uiterlijk geschreven. Tot het muizevrouwtje aan de beurt was. Terwijl ze zich naar de toonbank overboog en daarbij haar lichaam iets opzij draaide werd een knalrode bel zichtbaar, die aan het handvat van haar rollator hing. In alle kleurloosheid van het plaatje viel dat dingetje enorm op. Ik kon niet meer anders dan naar het belletje blijven kijken. Even later zag ik dat er iets op geschreven stond: “Ring…for sex!” stond er in duidelijk leesbare letters. Whoehahaha: saaie buitenkant, maar dat was dan ook alles!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wachten met uitpakken

IMAG1083bVandaag is het 7 mei en mijn liefste lief is jarig. 50 is hij geworden, een bijzondere verjaardag. Een hele tijd geleden beloofde ik hem om een ex libris te maken. Een ex libris is een kaartje of een stempel dat je in een boek kunt zetten om te laten zien wie de eigenaar van het boek is. Meestal zegt een ex libris ook iets over die eigenaar. Het is een persoonlijk kado dus zeer geschikt voor deze verjaardag, vond ik. Weken geleden ben ik al begonnen met deze geheime missie. Nadenkend over een ontwerp viel mijn oog op een klein tekeningetje dat al een hele tijd bij mijn spullen stond. Gemaakt door JW himself. Want Jan Willem kan heel goed tekenen, beter dan ik. Het was perfect! Een kleine Napoleon, die op zijn hoofd een steek draagt met daarin een vork en een mes. Liefde voor krijgsgeschiedenis, eten en drinken en zijn grote gevoel voor humor, compact bijeen in één minitekeningetje. Beter kon ik het eigenlijk niet bedenken.

Wekenlang heb ik mijn geheim bewaard. En dat was niet zo gemakkelijk. Ik ben namelijk niet zo goed in geheimen bewaren.Tenminste niet die waar ik zelf super enthousiast over ben. En normaal is JW dan de eerste waar ik zo’n geheim mee deel. Kadootjes bewaren tot de echte verjaardagsdag is dan ook een begrip hier in huis. Mijn grootste kado voor Jan Willem ooit: onze dochter Erin, verwacht op 7 mei, kwam, jawel, op 4 mei. Gisterochtend heb ik met heel veel plezier en de hulp van Etspers en later François, de ex libris prentjes afgedrukt. Dat is altijd spannend, want je weet nooit hoe een prentje uitpakt totdat het is gedrukt.  Ja en toen, toen was het me allemaal een beetje teveel. Gisteravond na het eten heb ik Jan Willem meegetroond naar mijn atelier. Met zijn ogen dicht, laverend langs Etspers en allerlei dingen die daar dan in de weg staan, heb ik hem mijn oogst van de dag laten zien. Van harte gefeliciteerd, Lief!

Klik hier voor een klein filmpje van hoe het begon 

Geplaatst in Thuis | Tags: , , | 2 reacties