Post bezorgen

Wat is post bezorgen toch leuk werk! Je bent buiten, in beweging, maakt leuke babbeltjes, leert de mensen in je wijk kennen en maakt van alles mee. Ik mag het nog een tijdje blijven doen want Tante Post heeft in haar wijsheid besloten mij een vaste aanstelling aan te bieden en die heb ik geaccepteerd. Niet dat het nog heel veel om het lijf heeft. Een vaste aanstelling is niet meer wat het ooit was. Maar ik ben er blij mee en ervaar het als een groot geschenk. Ik kan blijven doen wat ik graag doe: blogjes schrijven, illustreren, prenten maken. En in mijn onderhoud is voorzien dankzij mij leuke man en tante Post. Ik hoef ook niet naar de sportschool want het post bezorgen verschaft mij mijn broodnodige beweging. En post bezorgen is soms ook heel grappig want naast veel reclame en de obligate blauwe enveloppen gaan er ook leuke dingen de brievenbus in.
De afgelopen weken was het weer schoolkamp tijd. Er gingen dus nogal wat ‘kaartjes naar huis’ door mijn handen. En kaartjes, die lees ik soms. Ik kan namelijk niet niet-lezen. Sinds ik heb leren lezen en heb ontdekt wat een wonderlijke werelden er voor je opengaan als je die vreemde kriebeltjes kunt ontcijferen, lees ik. Want als ik letters zie lees ik. Dat wil niet zeggen dat ik bewust alle kaartjes ga lezen die door mijn handen gaan. Trouwens daar heb je ook geen tijd voor. Het prettigste is als je een goed op elkaar afgestemd ‘loop-check-en-duw in de brievenbus’ ritme hebt en uitgebreid staan lezen helpt daar niet bij. En het gaat me ook geen barst aan wat andere mensen elkaar willen laten weten. Maar kampkaartjes… Die lees ik. In grote hanenpoten staat er dan: ‘Ik mis jullie helemaal niet!’ ‘De heimwee is al bijna over’ of deze: ‘het gaat goed, ik ben al bijna verdronken!’
Fijne zomervakantie!

Advertenties
Geplaatst in Mensen, Postrondes | Tags: , , | Een reactie plaatsen

Voelsprietjes



Loop ik al maanden te roepen dat mijn volgende Kamishibai verhaal een bewerking van Duimelijntje gaat worden, schuift er vandaag  ineens een ander verhaal voor. En dat moet echt echt echt eerst! Dat komt omdat ik steeds bezig ben geweest met kleine Volkje beessies. Kruipertjes, vliegertjes en ander spul, geïnspireerd op het gegons en gezoem in onze tuin. Vooral beessies met voelsprietjes. Ik vind ze heerlijk om te tekenen. Voelsprietjes. Ik kan er bijna niet mee ophouden. Er zijn zoveel verschillende voelsprietjes! Ook het woord vind ik helemaal geweldig: VOELSPRIETJES. Het klinkt vrolijk, buitelend, springerig, maar ook kwetsbaar, teer en soms opdringerig. Ik heb zelf ook voelsprietjes. Dat is soms heel fijn en soms ook helemaal niet. Misschien dat ik daarom zo gelukkig word van beessies met voelsprietjes, dus…. Drie keer raden waar mijn nieuwe verhaal over gaat!

beessie 1a

Geplaatst in Dieren, Kunst, Thuis | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Kompas

Er zijn van die periodes in het leven dat je de weg kwijt bent. En dat je geen idee hebt waar je het moet zoeken. Het enige dat je zeker weet is dat de weg waar je nu op loopt niet (meer) de goede is. Omdat je er ziek van word of omdat het je niet meer brengt wat je ervan droomt, hoopt of verwacht. Soms duurt dat een dag of paar dagen, soms duurt dat heel veel langer. Dat is pijnlijk, angstig en ontzettend verdrietig. Vooral omdat de richting waarheen dan wel, doorgaans ontbreekt. Een dolgedraaid kompasje waar het noorden helemaal van zoek is. Zo voelt dat. En donker. Duister soms. Dat ook. Stil blijven zitten lijkt geen optie. Vooral niet voor de doeners onder ons, die actie tot een doel op zich hebben verheven. Maar soms is stilzitten en goed luisteren wel wat er moet gebeuren. Met alles wat daarbij hoort: de tranen, de rouw om verloren dromen, de angst en de paniek over: wat nu, ik moet toch wàt. En als ik niet…. Dan… Niet dat je helemaal niks hoeft te doen. Een soort van leefritme, dagelijkse dingen die steeds terugkeren en je bij de les houden zijn wel belangrijk. Het leven gaat ook door. Tenminste, dat is wel de bedoeling. Soms moet er eerst een tijd gerouwd om de oude weg, het oude leven, voordat je iets nieuws überhaupt kunt vinden. Of dat nieuwe jou kan vinden. Dat is doodeng en vraagt om moed. Moed om vol te houden en erop te vertrouwen dat wat er ook komt OK is. En dan op een dag… schijnt de zon weer, voel je de wind weer langs je wangen en voel je je getroost, recht je je rug en schouders en ga je weer. Eerst nog op de tast, maar allengs zekerder van je schreden. En ben je, zonder dat je het goed hebt doorgehad een nieuwe weg op gewandeld en ga je weer op pad, met vallen en met opstaan. Tenminste zo ging het bij mij. En ik ben geen uitzonderlijk moedig en vertrouwend mens. Integendeel. Soms rest alleen overgave en in die overgave vind je de sleutel van een nieuw kompas.

Geplaatst in Mensen | Tags: , , , | Een reactie plaatsen

Verrassing!

grey-mouse-hi
We denken vaak te weten hoe een ander mens is. Doordat je iemand al heel lang kent en inmiddels wel meent te weten hoe die reageert, of omdat je denkt iemand te kunnen inschatten op basis van hoe hij of zij eruit ziet. Maar soms kunnen mensen je toch zò verrassen. Gisteren stond ik in de rij te wachten voor de kassa. Voor mij stond een oudere vrouw met een rollator. Muisgrijs haar dat in slappe piekjes in een potkapsel geknipt over haar schedeldakje viel. Beige regenjas over een lichtgrijze terlenka broek. Met vouw. SAAI! Grijze muis! stond voor mij in hoofdletters over haar hele uiterlijk geschreven. Tot het muizevrouwtje aan de beurt was. Terwijl ze zich naar de toonbank overboog en daarbij haar lichaam iets opzij draaide werd een knalrode bel zichtbaar, die aan het handvat van haar rollator hing. In alle kleurloosheid van het plaatje viel dat dingetje enorm op. Ik kon niet meer anders dan naar het belletje blijven kijken. Even later zag ik dat er iets op geschreven stond: “Ring…for sex!” stond er in duidelijk leesbare letters. Whoehahaha: saaie buitenkant, maar dat was dan ook alles!

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Wachten met uitpakken

IMAG1083bVandaag is het 7 mei en mijn liefste lief is jarig. 50 is hij geworden, een bijzondere verjaardag. Een hele tijd geleden beloofde ik hem om een ex libris te maken. Een ex libris is een kaartje of een stempel dat je in een boek kunt zetten om te laten zien wie de eigenaar van het boek is. Meestal zegt een ex libris ook iets over die eigenaar. Het is een persoonlijk kado dus zeer geschikt voor deze verjaardag, vond ik. Weken geleden ben ik al begonnen met deze geheime missie. Nadenkend over een ontwerp viel mijn oog op een klein tekeningetje dat al een hele tijd bij mijn spullen stond. Gemaakt door JW himself. Want Jan Willem kan heel goed tekenen, beter dan ik. Het was perfect! Een kleine Napoleon, die op zijn hoofd een steek draagt met daarin een vork en een mes. Liefde voor krijgsgeschiedenis, eten en drinken en zijn grote gevoel voor humor, compact bijeen in één minitekeningetje. Beter kon ik het eigenlijk niet bedenken.

Wekenlang heb ik mijn geheim bewaard. En dat was niet zo gemakkelijk. Ik ben namelijk niet zo goed in geheimen bewaren.Tenminste niet die waar ik zelf super enthousiast over ben. En normaal is JW dan de eerste waar ik zo’n geheim mee deel. Kadootjes bewaren tot de echte verjaardagsdag is dan ook een begrip hier in huis. Mijn grootste kado voor Jan Willem ooit: onze dochter Erin, verwacht op 7 mei, kwam, jawel, op 4 mei. Gisterochtend heb ik met heel veel plezier en de hulp van Etspers en later François, de ex libris prentjes afgedrukt. Dat is altijd spannend, want je weet nooit hoe een prentje uitpakt totdat het is gedrukt.  Ja en toen, toen was het me allemaal een beetje teveel. Gisteravond na het eten heb ik Jan Willem meegetroond naar mijn atelier. Met zijn ogen dicht, laverend langs Etspers en allerlei dingen die daar dan in de weg staan, heb ik hem mijn oogst van de dag laten zien. Van harte gefeliciteerd, Lief!

Klik hier voor een klein filmpje van hoe het begon 

Geplaatst in Thuis | Tags: , , | 2 reacties

Boekkie Troost

Jac Maris Troost

Onlangs ontving ik een mailtje van een goede vriendin. Zij had een dierbare verloren en ondanks dat dit overlijden in de lijn der verwachtingen lag, kwam het aan. Ze vroeg om troost. Liefst iets tastbaars om vast te houden. Een moedige en ontroerende vraag vond ik dat. Het zette me aan het denken over de dingen die mij troosten en wat ‘troost’ voor mij betekent.

Op mijn bureau staat al een paar jaar een piepklein boekje. ‘Trostbüchlein’ staat er in verweerde gouden preegdruk op de kaft. Ik weet niet wanneer het boekje is uitgegeven, dat vermeldt het niet. De inhoud bestaat uit mooi gekalligrafeerde stichtelijke gedichtjes en gebeden. Het boekje is een uitgave van een Duitse kloostergemeenschap. Ik vond het bij een kringloopwinkel en nam het mee omdat ik het een heel aansprekende titel vond: Troostboekje.

Iedereen heeft op enig moment behoefte aan troost. We verliezen allemaal. Grote en kleine dingen, dierbaren, gezondheid, werk, ooit beoogde levensdoelen die misschien toch niet haalbaar bleken, echte of vermeende vriendschappen. Soms lijken periodes in je leven wel een opeenhoping van verlies. Zeker als je ouder wordt en daardoor ook meer te verliezen lijkt te hebben. Of dat echt zo is weet ik niet. Soms kan het wel zo voelen. In de tijd dat ik het troostboekje vond zat ik in zo’n periode. Dus misschien vond het boekje wel mij. Ik heb er veel naar gekeken, in gebladerd en het werd een symbool voor wat ik graag met mijn kunstzinnige arbeid wil doen: troost bieden.

Twee jaar geleden verloren mijn man en ik een goede vriend en nog geen jaar daarna nog een. Dat kwam aan. Naast het verlies van onze vrienden was het ook een confrontatie met de eigen sterfelijkheid en de schrik om en zorg voor, in beide gevallen, jonge gezinnen. En wat doe je dan? Hoe vindt en biedt je troost? Wat is dat eigenlijk: Troost?
Als je klein bent is het nog redelijk gemakkelijk: even uithuilen bij iemand op schoot, een knuffel, een snoepje erop en hop weer verder spelen. Maar als je volwassen bent en volwassen verdriet beleeft? Dan gaat dat troosten niet zo snel en dat is nu juist wat belangrijk is bij troost, heb ik gemerkt. Dat er tijd voor is. Dat er ruimte voor gemaakt wordt. Door jezelf en door anderen. Dat je mag voelen wat er gevoeld wil worden en dat dat niet weg hoeft. Dat je je niet groot hoeft te houden wanneer dat niet kan en dat je je groot màg houden wanneer dat moet. Dat je mag schuilen, wegkruipen en verdwijnen bij anderen of jezelf als het schuurt, knerst of pijn doet. En dat je ook weer op je voetjes teruggezet wordt wanneer de tijd daar is. Troost vraagt om een nauwkeurige dosering. Door ontvanger en gever. Teveel en je maakt of wordt afhankelijk, te weinig en het helpt niet en het verdriet wordt groter omdat er ook nog een gevoel van onbegrip en afwijzing bijkomt. Er dan is ook zoiets als jezelf kunnen troosten. Ook dat kun je gemakkelijker als kind en verleer of vergeet je vaak als je ouder wordt. Duim in de mond of knuffel onder de arm in een hoekje van de bank wegkruipen en wachten tot het weer over is. Eigenlijk zouden we allemaal moeten weten wat ons troost. Voor het geval dat het nodig gaat zijn. Want dat die momenten komen is een zekerheid. Er is wat voor te zeggen: een boekkie Troost. Als alternatief voor de duim, de knuffel en het wegkruiphoekje op de bank.

Geplaatst in Mensen, Thuis | Tags: , , , | 1 reactie

Nieuwe vriend

Ik heb een nieuwe vriend!

Ik zag zijn foto op internet en viel onmiddellijk als een blok! Zijn brede schouders en elegant robuuste uitstraling… ach… en dan die diepgang! Niet dat ik dat helemaal zeker weet, maar vermoeden doe ik het wel. Zo’n tiep dat grote druk kan geven en verdragen. Precies wat ik nodig heb. We hebben wat heen en weer gelonkt via email en afgelopen zaterdag heb ik hem ontmoet. François heet hij en hij is meteen met me mee naar huis gegaan. Nu ben ik aan het uitvogelen hoe hij in het gebruik is. Voorlopig kijk ik alleen nog maar naar hem en smacht ik…

IMAG0624_BURST002

François is een 19e eeuwse notarispers. Een sjiek-de-friemel dus eigenlijk. Soms wordt hij wel eens verward met een boekbinderspers. Dat deed ik eigenlijk ook toen ik hem voor het eerst zag. Hij raakte licht ontstemd toen ik hem zo noemde: Boekbinderspers! Parbleu!  Een copieer pers is een copieermachine avant la lettre en werd vanaf halverwege de 19e eeuw gebruikt om belangrijke documenten of brieven te copiëren. Dat moest binnen 24 uur na het schrijven van het origineel. Als de inkt nog niet helemaal goed droog was. Later werd daar speciale inkt voor gemaakt, maar ook die bleef niet heel lang copieerbaar. In een dik, handgebonden boek met dunne vellen papier, werd dan door een klerk eerst een vel oliepapier gelegd. Vervolgens werd de pagina waarop gecopieerd moest worden licht bevochtigd en daarachter werd weer een vel oliepapier gelegd om te voorkomen dat de rest van het boek vochtig werd. De Belangrijke Documenten werden zo snel mogelijk na het schrijven ervan in het boek gelegd. Aan de achterkant van de pagina waarop de copie moest komen. En dan was het aan François om de gewichtige taak van copieerpers te vervullen. Het boek werd dichtgeslagen en onder François zijn stevige schouders gelegd. Met het prachtige handvat werd de bovenplaat aangedraaid zodat het boek onder druk kwam en een tijdje later was de te copiëren brief keurig afgedrukt in het copieboek. Voilà.

Ik ga François een dubbelfunctie toekennen: hij mag me helpen bij het maken van mijn boekjes en hij mag me helpen bij het afdrukken van mijn lino’s. Nu maar hopen dat Etspers en Waswringer net zo gecharmeerd van hem zijn als ik.

Wil je een filmpje zien met uitleg over hoe zo’n pers gebruikt werd? Klik dan hier

Geplaatst in Kunst, Thuis | Tags: , , | 3 reacties