Lichtfeest

Met een klap ben ik een paar weken geleden mijn winterslaap periode in gekukeld. Letterlijk. Bij een nachtelijk uitstapje naar het toilet viel ik flauw en landde ongelukkig op de punt van het badkamerkastje. Gevolg: een hersenschudding en een mooi litteken op mijn voorhoofd. Mijn toch al kabbelende bestaan, kwam daardoor in nog rustiger vaarwater terecht. En dat brengt mooie dingen met zich mee. Ik heb de tijd om te mijmeren over van alles. Onder andere over het vreemde jaar dat we op het punt staan af te sluiten en dat me op de valreep nog een mooi en dierbaar geschenk bracht. Een boekje over de ‘Pottenkramers uit Ransbach’ geschreven door Willem Jan Neutelings en Terenja van Dijk. Een achternicht en haar man, van wie ik het bestaan niet wist en die mij vonden via het blog Verre Verwanten.

Het is fijn om te weten waar je vandaan komt en soms nog fijner om te weten waar je naar toe gaat. Al lijkt dat laatste door het alsmaar doorwoedende Corona virus helemaal niet meer zo vanzelfsprekend. Veel mensen, ikzelf ook, zoeken een nieuwe richting, een nieuwe stip op de horizon. En hoe vind je die, als het leven ineens een andere wending neemt dan je had gedacht? Wat is dan je leidraad? Ik merk zelf dat het met mijn hoofd in mijn eigen navelpluis zitten op die vraag geen antwoorden brengt.  Het is verleidelijk om als er veel tegenzit in zelfbeklag en moedeloosheid te blijven zitten. Of erger nog: gefrustreerd te raken en boos te worden en dat af te reageren op iemand anders.  Het ìs ook vervelend, het ìs ook verontrustend en het ìs ook moeilijk. Dat staat allemaal buiten kijf… Maar dan. Wat doe je met die wetenschap en wat brengt het je? Mij brengt het hooguit een smoes om niet in beweging te komen en ook het begin van sombere buien die dan vervolgens als donkere wolken boven mijn hoofd blijven hangen. Niks goeds dus. Daarmee wil ik niet zeggen dat je je niet verdrietig mag voelen. Alles heeft bestaansrecht en een plek. Ook gevoelens. Het is alleen niet zo handig om erin te blijven hangen. Mijn voorvaderen wisten het wel. Elke nieuwe reis begint met het zetten van een eerste stap.In beweging komen. Gewoon de ene voet voor de andere gaan zetten.Daarom ben ik begonnen met dingen voor anderen te doen. Iets kleins. Positieve berichtjes op Facebook plaatsen. Een brief of kaartje sturen naar iemand die ik lang niet zag of sprak. Een gek dingetje maken en dat aan iemand geven. Lieve briefjes achterlaten voor iemand om te vinden. Hoe meer ik daar mee bezig ben, hoe handiger ik word in het vinden van opbeurende dingen. En het leuke bij effect is, dat ik er zelf ook opgewekter van word. Puur eigenbelang dus. Daarom mijn motto voor komend jaar: Wees het lichtje in het leven van een ander!

Dit bericht werd geplaatst in Mensen, Thuis en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

5 reacties op Lichtfeest

  1. lem2 zegt:

    Prachtig Emmy en helemaal jij ten voeten uit. Wat een mooie mijmer na een onprettige gebeurtenis. Uiteindelijk dan toch ten goede gekeerd. Ik geniet altijd van je mooie posts, de kleine bescheiden noten tussendoor, de liefde die er tussendoor voelbaar is. Lieve en mooie wensen voor het nieuwe jaar en in deze dagen een fijne inkeer ❤ samen met alles wat je lief is. ❤

  2. Madelief Okhuijsen zegt:

    Heel mooi en leuk geschreven! Dit verhaaltje was een lichtpuntje voor mij en ik zal het lichtpuntje weer doorgeven ❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s